Emotional exam story : दुःख कितीही मोठं असलं, तरी स्वप्न त्याहून मोठी असली पाहिजेत,” याचा जिवंत पुरावा म्हणजे लातूर जिल्ह्यातील १७ वर्षीय शिवाणी देवकते. आयुष्यातील सर्वात कठीण प्रसंगासमोर उभं ठाकूनही तिने शिक्षणाची वाट सोडली नाही. वडिलांच्या अंत्यसंस्काराच्या अवघ्या दीड तासानंतर ती बारावीचा गणिताचा पेपर लिहायला परीक्षाकेंद्रावर पोहोचली—ही केवळ बातमी नाही, तर एका लेकीच्या असामान्य धैर्याची कहाणी आहे.
दुःखाचा डोंगर, पण स्वप्नांची उंची अधिक
अहमदपूर तालुका येथील भोगजूची वाडी हे शिवाणीचं मूळ गाव. तिचे वडील माधव देवकते हे पुण्यात ड्रायव्हर म्हणून काम करत कुटुंबाचा उदरनिर्वाह करत होते. कष्टाने संसार चालवत त्यांनी मुलीच्या शिक्षणासाठी कधीच तडजोड केली नाही.
मात्र शुक्रवारी सायंकाळी हृदयविकाराच्या तीव्र झटक्याने त्यांचं निधन झालं आणि घराचा एकमेव आधार हरपला. कुटुंबावर दुःखाचा डोंगर कोसळला.
शनिवारी सकाळी ९:३० वाजता अंत्यसंस्कार पार पडले. अवघ्या १७ वर्षांच्या शिवाणीने आपल्या हाताने वडिलांना मुखाग्नी दिला. अंगणात चिता धगधगत होती, घरात रडण्याचा आक्रोश घुमत होता, डोळ्यांतून अश्रूंचा पूर वाहत होता—पण मनात एकच आवाज घुमत होता: “माझी लेक शिकली पाहिजे, मोठी झाली पाहिजे.”
अंत्यसंस्कारानंतर थेट परीक्षाकेंद्रावर
वडिलांना अग्नी दिल्यानंतर अवघ्या दीड तासात शिवाणीने स्वतःला सावरलं. ५० किलोमीटरचा प्रवास करून ती जळकोट येथील श्री गुरुदत्त ज्युनियर कॉलेज येथे पोहोचली. सकाळी ११ वाजता गणिताचा पेपर सुरू झाला.
परीक्षागृहात बसताना तिच्या डोळ्यांत अश्रू होते; पण हातात पेन घेताच तिच्या मनात निर्धार होता. त्या दिवशीचा पेपर तिच्यासाठी केवळ गुणांचा नव्हता—तो तिच्या वडिलांच्या स्वप्नांना न्याय देण्याचा पहिला टप्पा होता.
“बापाचा त्याग वाया जाऊ देणार नाही”
माधव देवकते यांनी आयुष्यभर गाडी चालवत मुलीचं शिक्षण केलं. गरिबी, कष्ट, अडचणी—सगळं सहन करून त्यांनी शिवाणीला उभं राहायला शिकवलं. Emotional exam story
आज त्यांच्या जाण्यानंतरही त्यांचा संघर्ष शिवाणीच्या पाठीशी उभा आहे. “बापाने आयुष्यभर माझ्यासाठी घाम गाळला; आता त्यांचा त्याग वाया जाऊ देणार नाही,” असा जणू निर्धारच तिच्या प्रत्येक उत्तरातून दिसत होता.
महाराष्ट्रासाठी प्रेरणादायी आदर्श Emotional exam story
शिवाणीची ही जिद्द संपूर्ण महाराष्ट्रासाठी प्रेरणादायी आहे. दुःख कितीही अथांग असलं तरी शिक्षणाची वाट सोडू नये, हा संदेश तिने कृतीतून दिला आहे. आयुष्याच्या कठीण वळणावर खचून न जाता तिने स्वतःला सावरलं आणि स्वप्नांच्या दिशेने पाऊल टाकलं.
आज तिच्या धैर्याला मानाचा मुजरा करावासा वाटतो. अशा जिद्दी मुलींमुळेच समाजात आशेचा किरण जिवंत राहतो. शिवाणीचं स्वप्न मोठं आहे—आणि तिच्या वडिलांची छाया तिच्या प्रत्येक यशामध्ये कायम राहील, यात शंका नाही.१७
जर शिवाणीसारख्या जिद्दी विद्यार्थ्यांसाठी उपलब्ध शासकीय शिष्यवृत्ती, शैक्षणिक मदत योजना किंवा आर्थिक सहाय्याची माहिती हवी असेल, तर जरूर सांगा—मी सविस्तर मार्गदर्शन करेन.
Read More Emotional exam story